i k i b i n o n y e d i y ı l ı y a v a ş y a v a ş a z a l ı r k e n

her yeni gün, bize sunulan bir armağan... sabah yine kuzu kuzu mee'yi özleyerek, yakınlarıma sevgi ve minnet duyarak uyandım, bu olumlu duygulara gelecek endişesi, değişen dünya düzenine uyum sağlayamama kaygısı, bilinmezlikler ve henüz çözülmemiş sorunlar eşlik etti. yine bir denge durumu oldu hülasa. seinfeld'in bir bölümü geldi aklıma; even steven. öyle ya da böyle denge bulunuyor.

haftasonu biga'daydım. italyanların meşhur "cittaslow" mottosu biga'da hayat bulmuş. telaş yok, stres yok, trafik yok, kaos yok. yaşanan günün tadına varıyorlar. buna şahit olunca da, insan kendi kendine "ben ne çok şeyi kaçırıyorum" diyor.

inşallah bu cumartesi keremo geliyor. iki hafta burada kalacak. makul kaçamak planları yaparak etkin, eğlendirici kazanımlarla dolu bir tatil geçirmesini sağlamak hedefim var. hadi bakalım hayırlısı...

ülkemiz ve dünya hakkında bu kez konuşmak istemiyorum.herkes baksın başının çaresine, ben nereye kadar sizin peşinizden koşup ardınızı toplayacağım? doğrusu sevdiklerimi, güvendiklerimi ve birlikte eğlendiklerimi alıp mars'a yerleşmek isterdim. bunu yazarken aniden "kimleri alırdım" diye düşündüm, aslında o kadar az kişi var ki çantama koyup kaçıracağım, o kadar az...

* cam kırıkları gibidir bazen kelimeler, ağzına dolar insanın, sussan acıtır, konuşsan kanatır.

* en tehlikeli kelime "ama"dır. önceden söylenen her söylemi veya kelimeyi öldürür. mesela "seni seviyorum ama..." gibi.

* beklenen hep geç geliyor, geldiği zaman da insan hep başka yerde oluyor...

oğuz atay özledim. külliyatını bir daha geçmek lazım.

sonbaharım geldi

merhaba sevgili arkadaşlar,

hala sağ baştan saymadığınız için kaç kişi olduğunuzu bilmiyorum. çoğula hitap edince daha iyi hissediyor insan kendini.

seküler mevzulardan başlayayım; istanbul büyükşehir belediye başkanı değişti, şimdi ankara'da değişiklik olacak diye söylentiler var. barcelona'da terörist saldırı oldu, bir süre sonra abd'de konser alanına saldırı düzenlendi, afganistan'da intihar saldırıları oldu, meksika'da deprem, yangınlar, eğlenceli pek fazla haber yok. varsa da benim haberim yok. doğal afetler de diğer yandan, bir diğer yanda da dünya yansa umurunda olmayan gamsız, tuzu kuru creme de la creme grup.

şimdi sizi kendi özerk dünyama davet ediyorum. keremo iyice ergenlik moduna girdi. dersler eskisi kadar ilgisini çekmiyor, direnç gösterdiği durumlar oluyor, sadece bize karşı olsa iyi; öğretmenlerine de. hep diyorum ya, aklımın yarısı her an onda, mecburen sizinle de bu endişelerimi paylaşıyorum. bunun geçici bir durum olduğunu umuyorum. inşallah, kuzu kendini çabuk toparlar.

hasret kısmı hiç hafiflemiyor, sürekli artış ivmesinde. her saniye özlüyorum, her an. istemsizce bütün hücreler, dokular, keremo'yu merkezkaç kuvveti olarak benimsemiş. kendime bir meşguliyet bulmalıyım, yoksa düşüne düşüne, evhamımı telepatik metodla ona aktara aktara keremo'yu da strese sokacağım.

yaradanımız, tüm çocukları korusun, gözetsin, yanlarında olsun inşallah, keremomu da korusun, hep yanında olsun.

herkese sevgiler

not: eğlencesiz bir yazı oldu, eeee eğlen eğlen nereye kadar...

high hopes

selam, hepinize içtenlikle selam...

yine olaylar olaylar. ve olaylar arasında yazmayı ihmal etmiş bir ben. biliyorsunuz kuzu kuzu meee, sekizinci sınıfı başka bir ülkede okudu. inanılması güç ama ilk yıl bitti. temmuz ayında ödül ve okul kapanış törenine katıldık veeeeee ardından yağmur ve seller içinde bir kaç gün geçirerek yurda döndük. mehmet yurdadön.

okuldan dönüşte artık gelenekselleştiği üzere yol üstündeki restoranda mola verdik, bu kez incila eşlik edemedi bize, keremo siparişini fransızca vermiş, güzelce anlatmış, istediği yemeği almış, kıt kanaat ingilizce ile her yerde idare etmeye çalıştığımdan, çocuğum adına çok mutlu oldum. bakınız o dönüş yolculuğunundan mutlu anne gözüyle keremoooooooooooooooooooooooooooooo

gidişim ciddi maceraydı, lakin konunun baş aktörleri incila'nın abla ve eniştesi olduğu için detayları paylaşmamak daha uygun olur kanaatindeyim. keremo'nun okuluna kadar olan üç saatlik yol nasıl korkuttu beni, bulup bulamayacağımdan, yaban ellerde otomobil kullanmaya kadar her aşaması dehşete düşürdü. sonra gidince gördüm ki; olayın kendisi değil, düşüncesi korkutuyor insanı. ders 1...


önümüzde 7-8 haftalık kocaaaaaaaa bir tatil var derken, işte o tatil bitti bile, kaldı bir hafta. yine okula gitmek için yollara düşeceğiz. annesinin bir tanesi. Allah'a emanet ediyorum seni.

epeydir yazmayınca konular çok birikmiş, işten ayrıldığımı veya atıldığımı da sizinle paylaşmadığımı fark ettim. gerçi, çeşit çeşit memnuniyetsizliklerin üst üste bindiği şirketten ömür billah kendim ayrılmayı başaramazdım, o sebeple a.u.'nun bana haksız yere avazı çıktığı kadar bağırması yardımcı oldu. hem işten ayrıldım, hem de haksız olmadım. ayyyy daha güzel şeylerden bahsedeyim.

bu sayede yazın her gününü keremo ile geçirme şansım oldu, tabi onun plan ve antrenmanları elverdiğince. şu yotuberlık işine iyice bağlandı.sürekli bir video çekme, konu bulma, buluşmalar tertip etme halinde kendileri. olsun, istediğim zaman gidip şapır şupur öpebiliyor, sarılabiliyorum ya, bu yeter bana.

epeydir yayınlamadığım arkadaşlı fotolardan bir iki tane paylaşayım, yiğit ve emre de bu hafta sonu bizimleydiler.

aaa bu arada belirtmeden geçemeyeceğim, üzerindeki forma 18 ağustos 2017 kasımpaşa karşılaşması sonrası, bizim futbolcuların imzaladığı formadır. q7'nin imzasının hangisi olduğunu anlamadım ama keremo hepsinin kimin olduğunu tespit etti. "yıkanınca imzalar çıkar mı" diye sordum, epey kızdı. yüksek de "kuru temizleme yapalım o zaman" diye fikir buldu :-)

hatta formanın görüntüsü işte de budur:

bu yıl neler oldu diye geriye baktığımda; çoğunlukla keremo'nun olmadığı günler aklıma gelir sanıyordum, oysa öyle olmuyor, buraya tatile geldiği zaman olanlar, ortaya çıkan komik durumlar, eğlendiğimiz anlar gözümün önünde beliriyor. çok sevindirici.

fahire teyze'yi, perihan teyze'yi kaybettik, ilk kez benim ve incila'nın doğum gününü burada birlikte kutladık. dünyanın her yerinde abuk subuk patlamalar ve terör saldırıları oldu.

  bu benim doğum günümde, yüksek ve incila...

bu da incila'nın doğum gününde incila :-) bu esnadan ben video çektiğimi sanıyordum, yanılmışım :-)

efo ziyaret etmişim. o da foto çekilirken bile talimat vermeyi sürdürmüş, dominant adam velhasıl :-)


ekim ayından beri tayyare cemiyetine gidemedim, hep işsel bahaneler oldu. 3 temmuz'da işten ayrıldım lakin bu kez de cemiyet tatile girecekti, bir iki haftalığına başlamak sakil bir durum olacağıdı. inşallah kuzu kuzu meee'yi okuluna yerleştirip dönünce, hem cemiyete, hem spora hem de benim için çok önemli olan thai chi chuan'a başlamak istiyorum. bu arada bir iş de bulmak lazım tabi, para kazanmak gerekli elbette. umarım firu ile başladığımız iş hayırlı bir şekilde olur. geçen keremo diyor ki; anne sen ne maceralı işleri seviyorsun, olursa şahane olan, olmazsa da hiç olmayan işler buluyorsun, ortası yok!... pis çocuk, sen kendine bak.

aklıma gelmişken, geçen akşam konuşurken dramayı çok sevdiğini söyledi, belki de oyuncu olmalıyım ben dedi. bunu da tarihe bir not olarak düşelim.

bu fotoda kendileri okulda, sahnede... canım yavrum, sen nasıl mutlu olacak ve kendini en iyi nasıl ifade edeceksen o iş olsun inşallah.

bugün 21 ağustos 2017, pazartesi, yüzyılın en büyük güneş tutulmasının gerçekleşeceği gün, sadece abd'den izlenebilecekmiş, türkiye'den de izlemek istersek 2060 yılını beklemek gerekecekmiş. 87 yaşında olacağım o zaman. efo'nun şimdiki yaşı yani. kısmet...

barcelona'daki saldırıdan sonra, bugün de marsilya'da bir araç halkın arasına daldı. kötü niyetli, haris yöneticilerin kararları yüzünden dünyanın her yerinde masum insanlar ölüyorlar. nerede, nasıl olduğu önemli değil, birinin durup dururken bir başkası tarafında katli insanın canını yakıyor, coğrafyadan, ırktan, dinden bağımsız bir durum bu. anlaşıldı mı bilmem? sosyalizm bunun için gerekli, kaynaklar adil dağıtılırsa, hepimiz bir üst ırka evrimleşmeye çalışıp kişisel aç gözlülüğümüzden uzaklaşmayı başarırsak, bilim insanlarının sözlerini dikkate almaya başlarsak, dünya daha güzel bir yer olacak.

sevgiyle kalın...

29 mayıs 2017

merhaba,

pazartesi sabahında yazıyorum...cuma günü keremo 4 günlük kısacık bir tatil için geldi. yine kendi başına, artık kotardı bu işi, Allah'a şükür. kendi başının çaresine bakabilir artık. bu kez cenevre'den geldi, tren aktarmasız, doğrudan havaalanına gidiyor. pek beğenmemiş müşkülpesent şahıs, küçücük ve çok karışık diyor. karışık? cenevre'de karışık yer? bakın bakalım siz ne düşüneceksiniz?

kendileri cuma akşamı teşrif ettiler, aynı akşam arkadaşı yiğit de geldi bize. pazar akşamına kadar, bebek gibi oyun, uyku, yemek, uyku, sinema, yemek, uyku, oyun şeklinde iki gün geçirdiler. sinema "karayip korsanları 5" idi, dead men tell no tales... güzeldi, iyi oldu jack sparrow'un dönüşü.

pazar akşamı bu kez birlikte yiğitlere gittiler. bugün okula gideceklermiş. 

burada olduğu günler o kadar güzel ki. cıvıltı, kalabalık ve neşe dolu. inşallah yolu hep açık olur, yaşadığına şükür ettiği harika bir hayat geçirir. ışığım benim.

zehrişko baleye başlayalım diye tutturdu. bale nerden çıktı? "zarif, kibar bedenlerimizi kas yığınına mı dönüştürcez" diye itiraz edecekken bu kez de dövüş sporları bize daha iyi gider demeye başladı. hadi bakalım sonunda ne yapacağız. bildiririm size... şimdi güneş ışığımın ne kadar dedesine benzediğini gösteren bir kaç kolaj ve bir kaç foto ile veda ediyorum. kali yuga, başka bir şey diyemiyorum, yaşadığımız kali yuga...

26 Nisan

Merhaba, bir ay geçmiş alengirli günlerin üstünden. Yüksek geldi, geldiği gibi de hastaneye gittik. Sabaha kadar hastanede kaldık. Böbrekte taş, safrakesesinde taş, bir takım küçük kistler ve mikrobik bir durumlar varmış. Tedavi edilebilir şeyler çok şükür...

Keremo döndükten sonra öğreniyoruz ki, Sümi Keremo'yu havaalanından aldıktan sonra bir bakmış montu, cebinde ev, iş anahtarları ve cep telefonu yengesinin aracında Almanya'ya gitmiş. Hemen trene binmişler, doğruca Almanya. Monta kavuşup tekrar trenle İsviçre'ye dönmüşler.

O gergin gün şimdi aylar öncesinde kaldı gibi geliyor. Oysa topu topu dört hafta önceydi. Allahım yardımların için sonsuz teşekkürler.

Kimseden yardımını esirgeme inşallah...


Sevgilerimle

it all started in february

merhaba,

içinde bulunduğum gergin durum henüz geçmemesine rağmen, detayları atlamamak için yazmak istiyorum...

1. şubat ayında keremo bir haftalık tatile kendi başına gelmek istedi. "bir kaç kez daha gidip geldikten, alıştıktan sonra tek başına gitsen daha iyi olur oğlum" dedim.
2. 11-19 şubat tarihleri arasındaki bu seyahatin geliş ayağı, inci'nin 6-11 şubat tarihlerinde istanbul'a gelmesi sebebiyle keremo tarafından tek başına gerçekleştirildi.
3. şansına havaalanına bir öğretmeniyle gitti, onun da yakın saatte uçuşu varmış.
4. tren aktarma noktasını böylece kaçırmaz, oyuna dalmaz, öğretmen uyarır, visp'te düzgün iner dedim kendi kendime. öğretmen yolda uyumuş. keremo onu uyandırmış.
5. dönüş tarihi olan 19 şubat'ta inci dişindeki ağrı sebebiyle yeniden istanbul'a geldiği, ve hastanelik olup keremo'yu havaalanında alamayacağını bana haber veremediğinden, 18 şubat'ı 19 şubat'a bağlayan gece keremo'ya internetten havaalanı-sierre bileti aldık. çocuk ertesi gün skype konferansıyla havaalanında eğlendirdi kendini, iki saat dolaştı, yemek yedi ve nihayetinde trene bindi.
6. her 20 dakikada bir gerçekleştirdiğimiz konuşmalar, 25 dakika yeter teyze'ye yaptığım "geçmiş olsun" telefonu sebebiyle, sadece beş dakika gecikmiş oldu.
7. bu 5 dakika içinde beni yedi kez arayan kerem, ulaşamayınca trenden 20 dakika erken indi. makul ve mantıklı bir gerekçesi de var "yanlış yöne gidiyorsam, daha fazla gitmeyeyim".
8. bu duruma da hemencecik kendisi çözüm buldu "anne yeni bilet alayım". yeniden bilet aldı, yarım saat bekledi ve sonunda visp istasyonuna vardı. oradan da aktarma ile sierre/siders...
9. sierre'de taksi buldu, yirmi dakika sonra, saat 17.30 gibi sabah 7'de istanbul'da başlayan yolculuğu sağ salim okula varmasıyla sona erdi.
10. gelelim bu yazıyı yazmama sebep olan şeye; inci'nin annesi sevgili perihan teyze kalça kırığındam muzdarip, hastaneye yattı. strese bağlı bu kırık sevgili perihan teyzemize epey sıkıntı verdi. ameliyat mecburi lakin beyindeki baloncuklar, sıkıntılı kalp nedeniyle yüksek riskli de.
11. çocuklarının hepsi toplandılar. mecburen inci de geldi. bir haftadır hastanedeler.
12. oysa planladığımız bugün inci'nin keremo'nun kış dönemi bitiş toplantısına katılıp, ardından keremo ve valizini alıp kendi evlerine götürmesiydi
13. akabinde de yarın sabah uçuşuna havaalanına bırakması...
14. tek derdimiz dayımın bugün için arabayı ona bırakıp bırakmayacağı idi.
15. şimdi duruma bakıyorum da...
16. durum böyle olunca yüksek çarşamba günü, cuma sabah gidiş, cumartesi keremo ile beraber dönüş şeklinde uçak bileti aldı. çünkü keremo bu kez yalnız gelmek istemiyorum diye ultimatom vermişti bize.
17. perşembe günü, öğlene doğru toplantıdayken çocuk aramış, konuşamadık. sonra aramış duymamışım. öğleden sonra üç gibi "abla eve gelebilir misin" diyen ağlamaklı bir ses...
18. hemen çıktım. eve gelene kadar endişeden bayılayazdım.
19. geldim ki bizim sokak kapalı, sonraki iki sokak da. geliş istikametli sokaklara da giremiyorsun. taaa e-5'ten dolanarak eve geldim.
20. yüksek'i hastaneye götürmek imkansıza yakın. başak gelince tıbbi müdahaleye izin verdi kendileri.
21. "bana futbolculara yapılan iğneden yapın, yarın gidip keremo'yu alıp geleyim, sonra ameliyat olurum" dedi!
22. bir gecelik otel rezervasyonu yaptı. tren biletlerini aldık.
23. bu sabah da bindi gitti...
24. saat 12.20'de inmiş olması gerekiyordu.
25. 12.20'de haber yok, 12.30'da da yok, 12.45'te "ben ambulans'tayım, hastaneye gidiyorum, durum belli olunca ararım" dedi.
26. yine bayılayazdım.
27. şirketi aradım. şehnaz hanım'a kafamın gittiğini, eve gitmem gerektiğini söyledim.
28. sağolsun ikiletmedi...
29. eve geldim. yüksel hanım bu arada hastaneden kendi isteğiyle çıkmış, trene gidiyormuş keremo'yu almaya.
30. saçmalamamasını söyleyerek onu durdurdum. "otele git, kerem de oraya gelsin" dedim.
31. o esnada bashocan aradı yüksek'i sormaya... anlattım mecburen. çok üzüldü ve gerildi çocuk. ama mecburdum anlatmaya. hemen tıbbi açıdan bir şeyler araştırmaya girişti o da.
32. yüksek'i aramış, ulaşamamış. tedirgin oldum, belli etmedim.
33. bir ilaç varmış; cypro, eczaneden alamamış. ama alsa o ilaçla yarına kadar idare edebilirmiş. hocalarından araştırmış çocuğum.
34. ilacı yüksek drogeriye sormuş vermemişler.
35. bu arada okulu aradım, ms. sidebottom çok üzüldü, ms. nykityin'i aramam gerektiğini söyledi. haa bir de karne töreninde olsaydım çok gurur duyacağımı ekledi.
36. hemen ms. nykityin'i aradım, durumu anlayışla karşıladı ama kerem otele gidene kadar teyzesi kötüleşir ve hastaneye giderse kerem otelde nasıl yalnız kalacak ki diye sordu. kalır o kalır dedim. çünkü az sonra anlatacağım konudan henüz haberim yoktu.
37. okula yazılı olarak keremo'yu bizim almaya gidemeyeceğimizi, lütfen keremo'nun sierre tren istasyonuna ulaşımı konusunda yardımcı olmanızı rica ederiz maili attım. ms. nykityin yazılı olarak geçmek gerektiğini çünkü okulda yetkili insanların gittiğini, bu yardımı seve seve yapacağını, bunun için ona otel bilgisi ve tren biletini atmam gerektiğini söyledi.
38. bu arada havaalanı hastanesinde kaçan yüksek de otele gitmiş, aradı, otelin havaalanında değil, merkezi tren garının karşısında olduğunu, havaalanında 40 franklık taksi mesafesinde olan otele başka türlü gelmenin zor olacağını söyledi. gerekirse keremo şehir merkezindeki otelde iner, merak etme dedim, o da kuşum benim otele keremo adına para bırakmaya çalışıyor ki çocuk yarın havaalanında filan zorluk çekmesin. otelle "keremo bu gece kalabilir mi diye" konuşmuş, "14 yaşındaki çocuğun güvenliğini sağlayamayız, olmaz, kalamaz" demişler.
39. ikna ederim nasılsa havasıyla ben de konuştum, yanında büyük biri kalsa dedim, belki ali kalabilir diye düşündüm. otel iyice tuhaf davranmaya başladı ve "çocuk bu otelde kalamaz" dedi.
40. haydaaaaa
41. ilaç için ms. nykityin ile konuştum, nişanlısı doktormuş, belki o yazabilir, bana ilacı atın dedi.
42. nişanlısı "benim hastam olmadığı ve bu çok güçlü bir antibiyotik olduğundan, yazamam, yazarsam dava açılır" dedi.
43. yine haydaaaa
44. bu arada sümi ile ilacı konuştuk. arada keremo konusu geçti. benim güzel kuşum "sibel hala ben o saatte arife yengemi almak için havaalanında olacağım, kerem'i alırım, arife yengemi almanya'ya bırakırız. sonra bizde kalır. sabah da havaalanına götürürüm. siz kerem'i düşünmeyin. yüksel hala'yı nasıl istanbul'a bir an önce getirirsiniz ona bakın dedi.
45. önce bir güzel ağladım.
46 bu arada bashocan yüksek'e hemen saat 15.30'a bilet buldu, acilen istanbul'a dönmesi için.
47. aynı anda keremo tramvayla istasyona gitti.
48. görüntülü konuştuk, trene bindi.
49. yüksek havaalanına gitti. hemen onu business kısmına almışlar. yanını boş bırakmışlar.
50. en son 14,59'da aradım. uçak 15.30'da kalkacak, nasılsa konuşuruz dedim. ulaşamadım.
51. inşallan şimdi uçaktadır.
52. keremo tren aktarmasını yaptı. saat şu an 15.37 (isviçre saati). yine ora saatiyle 17.16'da inmesi gerek.
53. ondan bir saat sonra da yüksek buraya inmeli.
54. Allah her ikisini de korusun. perihan teyze'ye de şifa versin. herkes çok endişeli.
55. şu an saat istanbul'da 17.38
56. perihan teyze'ye kan bulunmuş.
57. inşallah 3 saat sonra yüksek burda...
58. ve yine inşallah bir saat otuz altı dakika sonra keremo ile sümi buluşacak...
59. hayat cok acayip.

yıllar yıllar önce

bu kez foto yayınlasam, kelimelerle doldurmasan sayfayı, sizce mahsuru olur mu? efendim? hmmm peki, anlayışınız için çok teşekkürler...

Herkese sevgiler, mutluluklar...

evet mi, hayır mı, söyle bana nedir senin cevabın... lallalalalalalaaa

merhaba sevgili takipçilerim,

malumu aliniz memlekette yeni bir kutuplaşma konumuz var, evet-hayır. Allah uzun ömür versin erkan yolaç beyefendi'nin hoşlanmayacağı bir ortam. o iki kelimeye tahammülü yok ya.

olur olmaz her şey nasıl da bölebiliyor bizi, pusula ile kolayca tayin edilebilecek istikametler, tüm kutsal kitaplarda kullanılan ortak dil, günlük giysi, hatta konuşmalar bile. hoş zaten bölünmeye hazırsan, bahaneler kendiliğinden gelir.

yurttaki durumun aksine, kendi içinde bütünleştiğim bir süreçteyim ben. keremo burdaaaaaaaaaaaa. bir haftalığına ışığını bizimle paylaşmaya geldi. karanlıkta fenerim o benim, fırtınada limanım, savaşta iki dakika durup soluk alabileceğim, ardından plana devam edeceğim sığınağım. parla sevgili yıldızım parla.

okulla ilgili çeşitli çalışmalarım mevcut, fund raise denilen meret o kadar kolay bir şey değilmiş, gerçi tohum ekmek, yaprak yeşillendirmek gibi hızlıca dönüşler alınabilen konular değil ama imkansız hiç değil. bu ilkeyle hareket ediyorum, sonuçlar paylaşırım efendim.

rustic pathways ve benzeri kurumların o kertede güzel yaz/tatil programları var ki, çocukların katılıp ne fantastik tecrübeler edinebileceğini hayal dahi edemiyorum. düşünmesi bile şahane. nahoş tek yanı; fiyatları.

paranın, insanların önündeki en büyük engel olduğuna inanmıyorum. o sebeple diyorum ki; vira dünyaaaaa, here we come.

son olarak harika bir "okuyan adam" fotosuyla size bugünlük veda ediyorum. haaa bir de orhan veli şiiriyle...

Ağlasam sesimi duyar mısınız
Mısralarımda
Dokunabilir misiniz
Gözyaşlarıma ellerinizle
Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel
Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu
Bu derde düşmeden önce
Bir yer var biliyorum
Her şeyi söylemek mümkün
Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum
Anlatamıyorum

O. Veli

son dört mısrası için paylaştım bu şiiri, hayat hep böyle devam etmez. elbet güzel günler gelecek, hissediyorum, çok yakında, biliyorum, anlatamıyorum...

içten sevgiler

hem meditasyon yapmama, hem de affetmeme

merhaba herkese,

bir önceki yazıma ithafen, affetme meditasyonu ile ilgili hislerimi belirterek yazıma başlamak istiyorum.

nasıl ki "ben elmayı seviyorum diye elma da beni sevmek zorunda değil" diyorsak, aynı şekilde her şeyi affetmemiz de gerekmiyor. bakın "her şeyi" diyorum, çünkü bazen beni kızdıranların insan formunda olduklarını düşünmüyorum. tam meditasyon sürecindeyken, kendimi affetmeye zorlamayı başarmışken, yeni bir kırılma noktası oldu veeeee "masa üstünde olmaması gereken bir malzeme olsa, ondan iğrenmemek için affetme meditasyonu mu yapacağım? hadi ordan, ya direkt o malzemeyi ortadan kaldıracağım ya da görmezden geleceğim" dedim kendi kendime. akabinde de meditasyonu bıraktım. o neymiş öyle, kötü şeyi affetmek için kendimi ikna edecekmişim, daha neler...

son yazımdan sonra, yılbaşı gecesi bir patlama oldu, berlin'de noel pazarına kamyonla girdiler, rus elçiye suikast düzenlendi... ne yazık ki güzel olaylar sıralayamadım. öte yandan; yeni bir yıli yeni umutla, sevgiyle karşılıyoruz. unutmadığımız yasamız var; umuttan vaz geçilmez.

benim güneşim belli, ışık kaynağım, yüzümü güldüren, hep özlediğim, Allah yokluğunu göstermesin dediğim hayatımın merkezi... büyüyor. kendi başına pek çok maceraya atılıyor. gurur duyuyorum onunla, tüm çocuklarla, gelecek onların. canım oğlum, hep yolun açık olsun, aşabileceğin güçlükler olsun, ışık saçmaya devam et. parla küçük yıldızım benim. sevgim, dualarım, aklım hep seninle. seni her şeyden çok seviyorum.

çocuklar olmasaydı, yeryüzünde hayat çekilmez olurdu, en azından benim için. hangi noktada hepimiz içimizdeki çocuğu kaybedip, nemrut yetişkinler oluyoruz bilmiyorum. bir an geliyor, o güzelim çocuk gidip, yerine makyavelist hasta ruh geliyor, geri dönüşümsüz bir değişim bu, radikal. işte bu ahval ve şerait içinde tek güzel an, çocukların nefesinin atmosfere karıştığı zaman. dünya iyi insanlar sayesinde ayakta denir ya, işte o iyi insan, çocuklar. biz değiliz, katran karasına bulanmış ruhumuzla, dünyayı ayakta tutacak iyiliğe haiz olmamız gayri kabili rücudur efendim.

hülasa, satırlarıma son verirken, içimizdeki çocukları da mümkün mertebe yaşatabilmek dileğimle.

sevgiler

keremo's mum

affetme meditasyonu

merhabaaaaa, yine ben. yine etkileyici bir konuyla karşınızdayım. kaç kişisiniz acaba? bu yazdıklarım kaç kişinin bunalıma girmesine sebep oluyor?

bu haftasonu bir-iki saatimi gerçekten nefret ettiğim iki kişiyi affetmek üzere meditasyon yapmaya ayırmıştım. her şey güzel başladı. kendimi olaya kanalize ettim, telkine başladım. derken sıra visualizing kısmına geldi, o kişileri gözümün önüne getirip, onlarla ilgili duygularımı söylemek, affetmek, sevgi ve merhamet gösterme kısmı yani. aman tanrım, sanki buna bilinçli olarak karar veren kişi ben değilmişim gibi, birden gözümün önüne geldiklerinde onlara bakamadan seansı bitirdim. hayalimde bile yüzlerine bakmaya tahammülüm olmayan insanları nasıl affedeceğim? içimde onlara karşı bu kertede nefret beslememe sebep de yok aslında. dünyanın en büyük kötülüğünü yapmış değiller. tamam tahammül edilmez, densiz ve aşırı bencil oldukları pek çok kişi tarafından tescil edilmiş dahi olsa, bu denli nefret biriktirmem sadece bana ağırlık oluyor.

o sebeple bu pazartesiden itibaren, şimdiye kadar güttüğüm aşırı ignore etme politikasından vaz geçiyorum. kendimi, hedefinde onlar olmayan bir hayata layık görüyor, nefret yerine güzel duygular besleyebileceğimi biliyorum. illa onlara karşı güzel duygular beslemek zorunda değilim. onlar için beslediğim duygular yerine, örneğin kediler için güzel hisler biriktirsem, daha faydalı bir davranış olmaz mı?

tiplere bakar mısınız? yahu bunun bizimle ne alakası var diyorlar. sizinle alakası var şekerler, her şey sizinle alakalı. en sıkkın olduğumuz anlarda neşelenmemize siz yardım etmiyor musunuz? bal gibi alakası var işte...

bu aralar epey kendi kendime zaman geçirebildim. kimi zaman üst üste yapılacak şeyler birikir ve bir türlü sakin zamanlarınız olmaz ya, işte bu aralar bende epey bir tersi durum oldu. sıkıldığım şeyleri bir kez daha gözden geçirdim, elimine etmek durumundayım bunları hayatımdan. ilk fırsatta...

and then i have to start walking in the peaceful gardens of my mind...

görüşmek üzere... haiku şiiriyle selamlarım sizi

it's cold - and i wait 

for someone to shelter me

and take from here.

urlaub in angst

selaaaaaaaaaaaaaaaaaaam,

giriş şeklimden mutlu olduğumu anlamışsınızdır. mutluluk göreli bir kavram, kişisel sebeplerim var şu an kendimi böyle hissetmek için. lakin çok bireysel olduğundan, kendimden kelli kimseye bir faydası olmayacağı sebebiyle paylaşma lüzumu görmüyorum. ama mutluyuuuuuuuum, kendi adıma, böylesi bir ortamda içimde pırıl pırıl güneş barındırdığım için biraz utanaraktan mutluyum. gerçi bu yüzyılda çok fazla sürmez. en iyisi galiba çok bahsetmemek. şimdi gelelim asıl konuya...başlık ile kontrast teşkil edecek bir paylaşım ile başlamak isterim. "der spiegel" dergisinin, 9 Temmuz 2016 tarihli kapağı aynen şöyle:

(muhtemelen avrupalı bir aile, endişe içinde tatilde)

herhangi bir kimsenin korku içinde olması mutluluk duyulacak konu değildir. bununla birlikte, bizim yaşadığımızın adını da yazarak mukayese imkanı vermek isterim; leben in angst!

tam dünya birlikte kirleniyor, her yerde kan kırmızı akıyor. terör tehdidinin nerede olduğu önemli değil, canlı ırkını hedef alıyor olmasıdır konu olan, insanın insan öldürme arzusu. hangi amaçla olursa olsun...

geçenlerde "racing extinction" adında bir belgesel seyrettim. yönetmen louie psihoyos neslimizin, yeryüzündeki hayatın ne denli büyük bir tehlike altında olduğunu, kaçınılmaz sonun önlenemeyeceğini, ertelemenin ise sadece kitlesel işbirliği ile mümkün olduğunu, zaman zaman kamera karşısında ağlayarak anlatıyor. izlemenizi ısrarla tavsiye ederim.

(şu an tulipa ruiz - efêmera dinliyorum. harika bir albüm. akşamın darında hem yazmak hem de biraz olsun sakinleşmek isteyenler için bire bir. lütfen dinlemeyi deneyin. notaların çoğu daha sakin olduğunuz zamanları hatırlatacak, içinde kaybolmak isteyeceksiniz, inanın)

sabah, işe gitme çabası içinde trafikte ilerlerken yanı başımda sekiz - on kişi bir kavgaya tutuştu. yumruk yumruğa, hiddetle, birbirini ezmek istercesine. oldukça sinir bozucu bir sahneydi, nasıl uzaklaştım ben bilirim. sonra tüm gün gergindim. hepimiz ne kadar sinirliyiz, patlamaya hazır bomba gibiyiz adeta. neden bir norveçli sakinliği bize musallat olmuyor? biraz huzur istemek, mezopotamya coğrafyası için lüks müdür? akşam uyumadan önce o gün yaşadığı eğlenceli anları hatırlayıp gülümsemek, ertesi gün için tatlı bir heyecan dalgası içinde uykuya dalmak bu toprağın insanının hakkı değil midir?


harbe giden

harbe giden sarı saçlı çocuk!
gene böyle güzel dön;
dudaklarında deniz kokusu,
kirpiklerinde tuz;
harbe giden sarı saçlı çocuk!

orhan veli

(anakin skywalker)

bayramlık

koyunlar, keçiler ve koçlar için

ne kadar bayramsa kurban bayramı

bu barış var ya, bu barış

cephedekiler için o kadar barış

can yücel

(mahabharata)

bazı şeyleri açıklıyorum

soracaksınız: leylaklar nerede hani?

gelincik yapraklı metafizik nerede?
sözcüklerine incecik delikler açıp
onları saçan yağmur nerede?
kuşlar nerede hani?


her şeyi anlatayım.


kent dışında yaşardım,
madrid dışında, çanlarla,
saatlerle, ağaçlarla.


görülürdü oradan
kurumuş yüzü kastilya'nın
meşin bir okyanus gibi.
                       evime
çiçek-evi derlerdi, sardunyalar fışkırırdı
duvarlarından çünkü:
güzel bir evdi
köpekleriyle, çocuklarıyla.
                         hatırladın mı, raul?
rafael, hatırladın mı?
                         hatırladın mı, federico?
yerin altında, 
hatırladın mı, balkonlarında o evin
haziran ışığı çiçekler doldururdu ağzına.
                                          kardeşim, kardeşim!

her şey
o kalın sesler, tezgâhların tuzu,
kabarmış ekmekler çıkaran fırın
ve heykelleriyle argüelles pazarı
kurumuş bir mürekkep hokkasıydı sanki aldatmalar içinde:
yağ akardı kaşıklara,
ayakların, ellerin derin çarpıntısı
sokaklarda büyürdü,
metreler, litreler, temel
ölçüsü yaşamın,
                       balık yığınları,
rüzgâr gülünü bile şaşırtan
soğuk güneşiyle kiremitler,
patateslerin ince, çıldırmış beyazlığı,
domatesler yuvalanırdı denize dalga dalga.

bir sabah tutuştu bunların hepsi,
bütün canlıları yutmak için bir sabah
fışkırdı topraktan
şenlik ateşleri,
silah vardı artık,
barut vardı artık,
artık kan vardı.
haydutlar geldi uçaklarıyla,
yüzükleriyle, düşesleriyle haydutlar,
takdisler dağıtan kara keşişleriyle
haydutlar geldi gökyüzünden
çocukları öldürmek için,
çocuk kanı aktı sokaklarda
düpedüz çocukların kanı aktı.

çakalların bile tiksindiği çakallar,
kuru çalıların bile tükürdüğü taşlar,
yılanları bile iğrendiren yılanlar!
yüz yüze gelince bunlarla
kanını gördüm ispanya'nın,
kabarıyordu
bir onur ve bıçaklar dalgasında boğmak için sizleri!

hain
generaller:
ölü evimi görün,
bakın paramparça ispanya'ya:
erimiş maden akıyor her evden
çiçek yerine,
her çukurundan ispanya'nın
ispanya yükseliyor,
her ölü çocuktan bir tüfek fışkırıyor,
gören bir tüfek,
kurşunlar doğuyor her cinayetten,
o kurşunlar günün birinde
on ikisinden vuracak yüreğinizi.

soracaksınız: şiiri neden
düşleri anlatmıyor, yaprakları
ve büyük yanardağlarını ana yurdunun?


gelin görün kanı sokaklardaki.
gelin görün
kanı sokaklardaki.
gelin görün kanı
sokaklardaki.

pablo neruda

(villages of andalucia © michelle chaplow)


(civil war, spain - picasso)

bundan başka bugün sizinle paylaşmak istediğim 
bir diğer konu, sermaye sahiplerinin kendileri 
insanlığın da sahibi gibi görmelerinin ne denli 
aşağılayıcı bir durum olduğudur. aşağılayıcı 
derken proleter kesimden bahsetmiyorum, 
kendileri kapitalizmin kuklası olmuş, 
maddi varlık dışında beslendikleri kaynakları 
olmayan kesimin durumunu kastediyorum. 
kızılderili sözündeki gibi; 


son ırmak kuruduğunda, son ağaç yok olduğunda, 
son balık öldüğünde beyaz adam paranın yenmeyen 
bir şey olduğunu anlayacak...

all my children

dicle hanım'ın ışıklarla dolsun yattığı yer, epeydir aklıma gelip duruyor "all my children". evet, gerçekten all my children, hepsini seviyorum çocukların. hmmm birden doğruyu söylemediğimi farkettim. sevmeyi beceremediğim bir iki çocuk var, umarım bu hissim değişir. bununla birlikte en öz çocuğuma bir nazım hikmet şiiiri ithaf etmek istiyorum, tam da şu özlem duygumun pik yaptığı günlerde. canım benim, kendi kanatlarını kullanman gerektiğine inanmasaydım, nasıl göz yumardım onca uzağa gitmene? hala kendimle mücadele ediyorum, suçluyorum bile kendimi, kızıyorum. inan bir anne için çok zor bir karar. yeniden aynı şeyle karşı karşıya kalsam aynı cesareti bulur muyum bilmiyorum. böğrüme oturan hüzün "hayır, öğrendin hasretin ne olduğunu, bir daha buna cesaret edemezsin" diyor..

çocuklarımıza nasihat

hakkındır yaramazlık.
dik duvarlara tırman
yüksek ağaçlara çık (sen elektrik direğine tırmanmıştın bir keresinde, ne yapacağımı bilememiştim, kereeeeeem, hemen in ordan, hayır dur yavaşça in diye söylenmiştim).
usta bir kaplan
gibi kullansın elin
yerde yıldırım gibi giden bisikletini...
ve din dersleri hocasının resmini yapan
kurşunkaleminle yık
mızraklı ilmihalin
yeşil sarıklı iskeletini
sen kendi cennetini
kara toprağın üstünde kur.
coğrafya kitabıyla sustur,
seni "hilkati adem"le aldatanı...
sen sade toprağı tanı
toprağa inan.
ayırdetme öz anandan
toprak ananı
toprağı sev
anan kadar...

1928

epeydir kişisel foto yayınlamamıştım, bir tane göndereyim. işte budur son halim...

keremo, geçenlerde ramayana destanı hakkında bir konuşma dinledim. ilgimi çeken kısmı seninle de paylaşayım: hani pek çok destanda anlatılır ya, hoca lanuyu himalayalara veya başka bir noktaya inzivaya gönderir, bu yolculuklar hep, lanunun en zorlandığı, çözüm bulamadığı zamanlarda gerçekleştirilir. bunun sebebi, destanların ekseriyetle nepal/tibet bölgesinden kaynaklanmasıymış. yani görünürde ölümsüzlük iksiri veya bilinmez bi çözüm kaynağı aramaya giden lanu, aslında kendi köklerine, tarihine iniyormuş. çünkü cevaplar, aradığımız şeyler, gelecekle ilgili ipucu, izini sürdüğümüz her neyse kendi köklerimizdeymiş.

tarih öğrenmek çok mühim, geçmiş bilinmeden geleceğe doğru yol alınmaz. alınır alınmasında da, mevcut duruma düşülür. hal-i pürmelalimiz ortada. bunun sebebi eğitimsizlik değilse, geçmişten ders almamak değilse nedir?

all my children, may Lord save and protect you all... 

hayat

merhaba,

yine çok zamandır yazmamışım. kelimeler çok birikti. bu satırları yazarken ispanyolca nefis bir parça dinliyorum, fazla odaklanmamı engelliyor, bir tür narkotik analjezik. tavsiye olunur; tuyo - rodrigo amarante. blogspot çerez vs kullanımıyla ilgili yeni bir bildiri yayınlamış, sorumluluk size ait şu bu... temiz sicilimi müzik için doldurmayayım. arzu ederseniz, yayın kanallarından birinden kolaylıkla dinleyebilirsiniz.

sonbahar geldi, bu sonbahar bana hüznü gerçekten getirdi. neredeyse narkotik analjeziklere varan bir teselli arayışına girdim, faydasız. hiçbir şey beynimin, düşüncelerimin yarısının daimi şekilde onda olmasını engelleyemedi. demek isiyorum ki çocuk; seni gönderirken başka ülkeye, aklımı da, sağduyumu da, metanetimi de gönderdim yanında. sen çok yaşa e mi? bu kadar iyi bir evlat olduğun için, sayende hayata daha sıkı sarıldığım için, kendin olduğun için, kocaman kalbin için sana çok teşekkürler.

ilk karşılaştığımızda da içime güneşi doldurmuştun, ağrım sızım geçmişti seni görünce. şimdi de benim devam olmayı sürdürüyorsun. omuzlarına bu kadar yük vermemeliyim diye düşündüm geçenlerde. sonra da dedim ki, o çaba sarfetmeden yapıyor bunu, gecenin gündüze dönmesi gibi, mevsimlerin akışı gibi.

arjuna'm benim, rama'm...

inan bana, bu hayatta benim başıma gelen en güzel şey sensin.

çocuklar (!) oyun oynarken

büyük ciddiyetle ne yapıyorlar acep...

tatil gülümsemesi

kim bilir dedesine ne muziplik yapma peşinde

kesin bir şey planlıyor ama ne?

yedi yaşındasın, harikasın, hep öyle olacaksın

2016 yaz, havuz çıkışı özçekim :-P

ad astra per aspera

herkese merhaba,

bugün yozlaşmadan bahsetmek istiyorum. türk dil kurumu'na göre kelime anlamı:
özündeki iyi nitelikleri bir takım dış etkenlerle zamanla yitirmek, soysuzlaşmak, özünden uzaklaşmak, bozulmak, dejenere olmak, tereddi etmek
"Kendisine büyük hizmeti dokunmuş insanları unutmak bir toplumun yozlaştığını belgeler." - H. Taner

iyi nitelikleri yitirme, bunu pek çok yerde görebiliyoruz. daha az dayanıklı tüketim ürünleri, sağlam olmayan binalar, 50 gramlık kağıda basılan kitaplar, besleme özelliği olmaksızın sadece karın doyuran yiyecekler ve biz insanlar... özümüzdeki iyilikleri kaybedeli epey oldu.

bittabi yozlaşmayan şeyler de var, aşağıdaki dostluk gibi. bkz. şekil II...

Allah bozmasın, yüzünüz hep gülsün, bashocan'ın ifadesi daha ziyade ekşi gibi ya, neyse.

bugün söylecek çok şeyim var, kelimem yok. bitirdim. kendime söylene söylene tükettim harflerle oluşturduğumuz iletişim araaçlarını. kalan şu üç beş cümleyle bu yazıyı tamamlayacağım.

bu hafta halil inalcık da hayata veda etti. geride koca bir külliyat, ondan sonra öğrencilere, tarih öğrenmek isteyen herkese ışık tutabilecek hocalar bırakarak. hocalar her zaman var.

when the disciple is ready, the master appears.

i feel ready master, please do appear. your perish brought me darkness, come enlighten my way...

de minimis non curat lex - law does not care about small things...

si tacuisses, philosophus mansisses - if you had kept your silence, you would have stayed a philosopher


felt the need to speak latin, hope does not matter.

cry the beloved country

ne güzel bir kitaptı, from Alan Paton. bugün konumuz yine biraz ondan biraz bundan, en çok da Keremo'dan olacak. eee bu bir standart, alıştınız artık. sizleri hayal kırıklığına uğratmak istemem.

ülkemizde hareketli günler yaşandı, havaalanı saldırısı ve darbe girişimi hepimizde ciddi travmalar oluşturdu. hemen yakınımızdaki hastaneye gelen onlarca ambulans, darbe girşiminde tepemizde korku salarak uçan F16'lar. geride bırakmak ve bir daha karşılaşmak istemeyeceğimiz kötü anılar silsilesi. her kafadan onlarca ses çıktığı dönemler. tarih sikluslarının demirden, tunçtan olanlarından biri. oysa ancak çok ama çok beğendiğim filmleri yeniden izlerim ben, her filmi değil. lütfen bu yaşadıklarımız da tarih sayfasına gömülen anlardan olsun, mümkünse bir daha benzerleri ile bile karşılaşmasın kimse.

öte yandan, güneş ışığım, hayatın aydınlık yüzü, benim açımdan neşe ve erdemlerin vücut bulmuş hali; Keremo. 6 hafta kalmış kendi hayatına başlamasına, gündelik hayatını salt kendi iradesiyle idame ettirmesine veya yuvadan uçmasına... buz devri 5'te manny, peaches'a diyordu ki; her anne baba çocuğunun büyümesini, kendi ayakları üzerinde durmasını, kendine bir hayat kurmasını ister. aynen öyle. onun kendi kararlarını veren, doğruyu yanlışı ayırt edebilen, bağımsız, deneyim kazanan, pragmatik bir yetişkin olma yolunda ilerlemesi hayranlık verici bir şey. zaman zaman "ben ne yaptım da bu harika yaratığı gönderdi Allah bana" diyorum. öte yandan, kendi elimle o harika yaratığı uzak diyarlara yollamak tam bir işkence vasıtası.

bu yaz yine yesch ile buluştuk. konulardan biri (ki insanlığı kurtaracak pek çok konuyu konuştuk) bizim geleneksel aile anlayışımızda aile ile çocuk arasındaki (dikkat anne ile çocuk değil, aile ile çocuk arasındaki) göbek bağının bir türlü kesilemeyişiydi. aileler bu kopmayı çocuğu sevmemekle eşdeğer tutuyorlar. tersini düşünüyorum, zor, gerçekten zor. göbek bağı kesmekten daha zor. göbek bağı kesilince hiç değilse havaya hoplatıp zıplatabiliyorsun, yani aslında onun kesilmesini sen de istiyorsun. ama omzuna, yanağına istediğin an öpücük konduramamak, sıkıca sarılmak için tatil dönemlerini beklemek pek eğlenceli olmayacak. tamam. bu kadar duygusallık yeter. zaten her saniye benim dizimin dibinde olacak değildi ya.

ışığını saçacak elbette, başka yerlerde de parıldayacak. güneş nasıl ben görmediğim zamanlarda da varsa, dünyanın başka yerlerini aydınlatıyorsa, Keremo da öyle. yolun açık olsun canım oğlum, sana hep melekler eşlik etsin, aşamayacağın zorluk olmasın inşallah... insan zor zamanlarda kendini tanırmış. kolay bir deneme olmayacak senin için, ama aşamayacağın bir şey de olmayacak. sana söz veriyorum, fiziken her saniye olmasa da manevi olarak hep yanında olacağım.

K E R E M O

nereden başlasam; ortasından... evet ortasından. en iyisi bu olacak galiba.

pek çok şeyden sıtkım sıyrılmış durumda ya, eğitim sistemine karşı duygularım da aynen ergen bir bireyin ebeveynlerine karşı duyguları gibi. hırçın, kontrolsüz, memnuniyetsiz.

işbunların sonunda keremo için okyanusaşırı olmasa dahi, yurt sathının dışında mektep arayışları sonuç verdi. oldukça iyi, saygın bir okuldan kabul geldi. geldi gelmesine, lakin bu kez de gak desem ağlama hissiyatı geliyor, guk desem hıçkırma. adeta çocuğunu ingiltere'ye okumaya gönderip, çektiği hasreti asker annelerininkiyle mukayese eden mehmet gölhan'ım.

ne yaparsam yapayım "yanlış mı yapıyorum acaba" hissi kaybolmuyor. hayatla en güçlü bağım o olduğu için, karşısına çıkan fırsata ne kadar sevinirsem sevineyim, kendimi ocaksız, merkezsiz hissetmeme engel olamıyorum. öte yandan teog gibi geleceği sadece bir sınava bağlayan sistemin çarkına dahil olmayacağı için de mutluyum.

keremo, kuzum, güneşim, lütfen içindeki iyi insanı, merhametli, anlayışlı ve zehir gibi zeki çocuğu hep yaşat. daha önce de söylemiştim "kid you'll rock mountains". canım, seni her zaman, her durumda ve koşulda sevdiğimi unutma. sen hayatımın en önemli şeyi değilsin, hayatımın kendisisin. ne olursa olsun senin yanındayım, ne kadar süreyle bana ihtiyaç duyarsan, annen arkanda olacak. daha beş yaşındayken bana söylediğin sözü aynen sana söylüyorum; hata yapmak önemli değil, hatalar düzeltilebilir. ama öncelikle onun hata olduğunu kabul etmen gerekir... korkuların hemen ardındadır en büyük başarılar, mutluluklar, yaşanması gereken deneyimler. korkun olmadığını biliyorum. cesaretin tanımını unutma: korkmamak değil, korkman gereken ve gerekmeyeni ayırt etmek.

hayat her şeyiyle güzel, iyisiyle, kötüsüyle, doğrusu, yanlışıyla. başarı, hataların getirdiği tecrübenin toplamı ya. unutma e mi?

canım, canım yavrum. seni çok seviyorum, umarım hep aşabileceğin zorluklarla karşılaşırsın. insan ancak ve sadece bu şekilde büyür.

senin için elimden geleni yapmaya çalıştım. belki en güzeli olmadı. inan elimden gelen buydu. bundan sonra da böyle olacak. eminim sen kendi çocuklarına benden daha iyi şekilde bir aile ortamı sağlayacaksın. senin elin bir şeye değince o zaten çok güzel oluyor.

kelimeler boğazıma düğümlendi, daha fazla çıkmıyor. seni seviyorum canım yavrum. Allah yolunu her daim açık etsin...

bugünün nesi dünden farklı?

kelimeleri bir şair kadar güzel sıralayabilseydim keşke, yazmak istediklerim var. aynı kelimeler hepimizin kullanımına sunulmuş, kimimiz orhan veli olmuş, kimimiz can yücel, bir diğeri turgut uyar, edip cansever, nilgün maramara. ben ise sanki boşa harcıyorum harfleri, cümleleri. biraz daha yutayım, küçük bir grup bile olsa, sayıca bir kişiden çok bir çoğunluğun dinleyeceğinden emin olana kadar susayım... 

üzüntü ve muz kabuğu

her ne kadar başlıkta az da olsa abukluk yapmaya çalıştıysam da, ne içimdeki acıyı hafifletmek mümkün oldu, ne de zavallı yeryüzüne çöken kara bulutları dağıtabildim.

bazı zamanlar vardır, hicran kendini midenizi tutup, sıkıca kavrayan bir el olarak gösterir. duyumsarsınız. öyle zamanlardayım. aslında geri dönülmez fiziki bir kayıp yok. çok şükür herkes hayatta. kaybolup giden benim insanlara, kendime olan güvenim, muhtemelen merhametim, insanlığım, empati kırıntılarım. giderek robotlaşmaya başladığımı hissediyorum. düşüncelerimde iyice yalnızlaşıyorum, kendimle konuşur, her şeyi kendimle paylaşır oldum. etrafıma ördüğüm duvarın dört bir yanımı kaplamasına ramak kaldı.

kalabalıklar içinde bile o duvarı taşıyorum yanımda. duvarsız yapamaz oldum. elimden gelse güneş ışığımı alıp bir dağa çıkarım, nitekim heidi'nin dedesinin neden alp dağları'nın tepesinde bir başına yaşadığını biliyorum artık, içimdeki ben derinden anlıyor, hak da veriyor. kalabalıklar içinde ya asimile olacaksın, konjonktüre entegre vaziyete geleceksin. yok gelemiyor musun? o zaman toplum seni otomatikman tecrit edecek. "vaaaay, sen misin beni tecrit eden, beni kendimden daha iyi kimse tecrit edemez leyn" diyerek kendi kişisel hapishaneni o an inşa etmeye başlayacaksın, emprovize bir hareketle. bu duruma adapte olacaksın işte, kendinle mücadele, en zoru, lakin en iştah açıcı olanı.

etrafı karartan etkenleri saysam bir sayfaya sığmaz, kişisel olan sebepler de var, evrensel olan da. bununla birlikte kelimeler vasıtasıyla onları bedenlendirmek istemiyorum. bu nedenle lütfen mümkün mertebe farid farjad dinlemeyin, neşeli şeyler düşünmeye çalışın, siz görmeseniz de bulutların ardında güneş her daim var, unutmayın.

unutma e mi?

doğum günü

bugün canımın doğduğu gün. tam on iki yıl önce bu sabah 8.15'te hayatımıza girdi. hayatım, hayatımız nasıl değişti anlatamam. gün oldu güldürdü bizi, gün oldu sakinleştirdi. bu akşam pasta üflerken yaptığımız şaklabanlıklara "yapma" diyerek bir yetişkin edasıyla ket vurması, bundan sonra daha dikkatli, özenli davranmamız gerektiğini pek güzel anlattı.

dolayısıyla; bugünden itibaren
1. trafikte, kalabalık ortamlarda, metrobüs karmaşasında kendimi kaybedip sinirlenmek, kötü söz sarfetmek yok.
2. kendileri ergenlik fevriliğiyle ani çıkışlar yapsa dahi karşısında astral kontrolünü kaybedip, kısasa kısas yapacak biri olmayacak.
3. o büyüyor, ayakları her geçen gün daha da yere basıyor, örnek alabileceği nitelikte bir insan olmaya daha ciddi şekilde adım atılacak.
4. hayatımı güzelleştirirken, kendi yaşantısını kurmasına azami gayret sarf etmeye devam.

umarım bu yazı yıllar boyu kalır, ben yaşlara geldiğinde okurken, seni ne çok sevdiğimi hala biliyor olursun.

canım, bu hayattaki en güzel şey sensin. iyi ki doğdun...

hamlet

Olmak ya da olmamak,

işte bütün mesele bu! 

Düşüncemizin katlanması mı güzel 

Zalim kaderin yumruklarına, oklarına 

Yoksa diretip bela denizlerine karşı Dur, yeter demesi mi?

Ölmek, uyumak sadece! 

Düşünün ki uyumakla yalnız bitebilir bütün acıları yüreğin, 

Çektiği bütün kahırlar insanoğlunun. 

Uyumak, ama düş görebilirsin uykuda, o kötü. 

Çünkü, o ölüm uykularında

Sıyrıldığımız zaman yaşamak kaygısından 

Ne düşler görebilir insan, düşünmeli bunu. 

Bu düşüncedir felaketleri yaşanır yapan. 

Yoksa kim dayanabilir zamanın kırbacına? 

Zorbanın kahrına, gururunun çiğnenmesine 

Sevgisinin kepaze edilmesine 

Kanunların bu kadar yavaş 

Yüzsüzlüğün bu kadar çabuk yürümesine 

Kötülere kul olmasına iyi insanın 

Bir bıçak saplayıp göğsüne kurtulmak varken? 

Kim ister bütün bunlara katlanmak 

Ağır bir hayatın altında inleyip terlemek 

Ölümden sonraki bir şeyden korkmasa 

O kimsenin gidip de dönmediği bilinmez dünya 

Ürkütmese yüreğini? 

Bilmediğimiz belalara atılmaktansa 

Çektiklerine razı etmese insanları? 

Bilinç böyle korkak ediyor hepimizi: 

Düşüncenin soluk ışığı bulandırıyor 

Yürekten gelenin doğal rengini. 

Ve nice büyük, yiğitçe atılışlar 

Yollarını değiştirip bu yüzden 

Bir iş, bir eylem olma gücünü yitiriyorlar.

W. Shakespeare